Dit is een van de researchblogjes over mindfulness als behandeling bij psychische stoornissen. Als een experiment volg ik mijn leercurve terwijl ik bezig ben met mijn artikel (zie hier voor de uitgebreide uitleg).
Na mijn uitstapje in het Boeddhisme ben ik weer terug op aarde. Westerse psychologen gebruiken het concept mindfulness namelijk heel anders dan in de Boeddhistische traditie, zo leggen de schrijvers van dit artikel uit 2011 uit. In de jaren vijftig en zestig ontstond in het Westen interesse voor Zen, ook in de wetenschappelijke wereld. Aan het einde van de jaren zeventig was John Kabat-Zinn de eerste die mindfulness ging toepassen op patiënten (chronische pijn in zijn geval).
De paper heeft trouwens ook een heel beknopte definitie van mindfulness, de methode. In mijn vorige post verzuimde ik het een beetje een mooie definitie te noemen, dus hierbij:
“Paying[…] Lees verder
Dit is een van de researchblogjes over mindfulness als behandeling bij psychische stoornissen. Als een experiment volg ik mijn leercurve terwijl ik bezig ben met mijn artikel (zie hier voor de uitgebreide uitleg).
Ik ben eerst de openbare bibliotheek en de internets ingedoken om te kijken wat mindfulness is volgens haar adepten. Maar laat ik beginnen met mijn kennis en vooroordelen. Momenteel overheerst vooral mijn scepsis. Mindfulness roept bij mij onmiddellijk associaties op met de dweperige zweverigheid van blaadjes als Hapinezz. Verder associeer ik het met religie en alternatieve geneeswijzen. Nog twee zaken die ik, om eens een eufemisme te gebruiken, kritisch bezie. Recentelijk las ik wel een aantal wetenschappelijke claims dat mindfulness werkt bij psychische problemen, dus ik ben op zich geïnteresseerd. En tenslotte, voor de ultieme journalistieke transparantie, ik doe tegenwoordig aan jiu-jitsu en de rituelen rond deze vechtkunst bevatten elementen van zenmeditatie. […] Lees verder
Twee maanden geleden sprak Joris Luyendijk op ideeënconferentie en hipstermagneet TEDx in Amsterdam. Hij betoogde, kort door de bocht, dat journalisten online hun traditionele werkwijze soms moeten loslaten. In een krant lees je alleen afgeronde stukken, met autoriteit geschreven over ‘hard nieuws’. Volgens Luyendijk is het soms interessant om compleet onwetend met een vraag te starten en tijdens ht werk je leercurve en schrijfproces transparant te laten zien. Het leek me grappig daarmee te experimenteren voor mijn volgende artikel.
Geïnteresseerden kunnen Luyendijks presentatie hier terugkijken (17 minuten), maar ik zal uitleggen wat ik eruit heb gepikt. De ‘traditionele journalistiek’, als er al zoiets bestaat, zoekt naar altijd naar verandering en nieuws. Daarover schrijven ze vervolgens een objectief en afgerond artikel. Er wordt meestal met autoriteit geschreven (ik bedoel dat journalisten hun twijfel/leercurve/mening niet laten zien).
Dat is op zich geen probleem, behalve dat het niet zo transparant[…] Lees verder
‘Stop het psychiatrisch imperialisme,’ kopte een essay in de Volkskrant afgelopen augustus. Volgens de auteur Peter Giessen beweegt de psychiatrie zijn tentakels steeds dieper de samenleving in door steeds meer gedrag – en daarmee mensen – psychisch ziek te verklaren. Hoofdschuldige acht hij de jongste herziening van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, oftewel DSM-5, die moet uitkomen in 2013.
Dit artikel verscheen eerder in druk in Vizier. Dit is het tijdschrift van de patiëntenvereniging ADF, voor mensen met een angst- of dwangstoornis en fobie.
Voor een boek dat zulke heftige reacties oproept, lijkt de DSM erg bescheiden. In het boek vind je lijstjes met symptomen die vaak gemeenschappelijk voorkomen bij psychische stoornissen. Wanneer een psycholoog bij een patiënt genoeg symptomen kan ‘aanvinken’ op een lijst krijgt deze de bijbehorende diagnose. Het resultaat daarvan is verstrekkend, het diagnostisch handboek definieert wat[…] Lees verder
De afgelopen weken is het me niet gelukt om elke week te posten. Eigenlijk zou ik nu moeten balen, maar toch is dat niet het geval. Ik heb een goede excuus. Sinds kort heb ik namelijk een baan als wetenschapsjournalist. Mijn nieuwe stek is bij het universiteitsblad Resource van Wageningen UR. Ik zal jullie er verder niet mee kapotspammen, maar dit wilde ik wel even delen. Hieronder link ik even naar mijn eerste stuk over het gebruik van de genetica van plantenzaden in de forensische wetenschap:
Zijn haren wapperen niet camerageniek in de wind en hij draagt geen leren jack met zonnebril. René Smulders, onderzoeker bij Plant Research International lijkt niet weggelopen uit een CSI-aflevering. Toch helpt hij het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) bij moordzaken door de herkomst van plantensporen te onderzoeken. Smulders en collega’s publiceren één van de eerste genetische plantenbewijzen die in de Nederlandse rechtszaal[…] Lees verder
