De leercurve: een experimentje

Twee maanden geleden sprak Joris Luyendijk op ideeënconferentie en hipstermagneet TEDx in Amsterdam. Hij betoogde, kort door de bocht, dat journalisten online hun traditionele werkwijze soms moeten loslaten. In een krant lees je alleen afgeronde stukken, met autoriteit geschreven over ‘hard nieuws’. Volgens Luyendijk is het soms interessant om compleet onwetend met een vraag te starten en tijdens ht werk je leercurve en schrijfproces transparant te laten zien. Het leek me grappig daarmee te experimenteren voor mijn volgende artikel.

Geïnteresseerden kunnen Luyendijks presentatie hier terugkijken (17 minuten), maar ik zal uitleggen wat ik eruit heb gepikt. De ‘traditionele journalistiek’, als er al zoiets bestaat, zoekt naar altijd naar verandering en nieuws. Daarover schrijven ze vervolgens een objectief en afgerond artikel. Er wordt meestal met autoriteit geschreven (ik bedoel dat journalisten hun twijfel/leercurve/mening niet laten zien).

Dat is op zich geen probleem, behalve dat het niet zo transparant is. De journalist lijkt mieters slim en het levert meestal leesbare artikelen op. Volgens Luyendijk wordt het problematische als er complexe thema’s aan bod komen waar mensen 0,0 vanaf weten. Die thema’s bevatten voor journalisten per definitie geen nieuws. De situaties is bij het publiek op tijdstip 0 compleet onbekend en verandering tussen tijdstip 0 en 1 zijn dus geen nieuws. Dit leidt er toe dat allerlei complexe thema’s nooit worden verslagen, terwijl ze misschien juist heel belangrijk zijn. Zelf neemt hij al een paar maanden het financiële hart in London als uitgangspunt op zijn bankiersblog bij de Guardian.

Ik vind Luyendijks idee geen panacee en ook niet helemaal nieuw, maar moet toegeven dat zijn blog wel verdomde interessant is, zeker de samenvattende artikelen. Bovendien is zijn experiment wel meer des internets dan de veredelde krantenberichten die ik hier zelf tik. Interessant dus.

Nu was ik al van plan een artikel te schrijven over het behandelen van psychische problemen met mindfulness. Dat is een soort meditatietechniek met Boeddhistische wortels. Het mooie is dat ik daar nog helemaal nada vanaf weet. Een mooi thema dus om daarbij mijn leercurve te laten zien bij het researchen en schrijven. Het is tevens, een nauwelijks verborgen trucje om mijn luie lijf aan het bloggen te houden.

Anyway, het plan samengevat: ik ga in twee maanden tijd een artikel schrijven over mindfulness voor psychische patiënten. De vraag die ik wil beantwoorden is: ‘Wat is mindfulness en helpt het bij de behandeling van psychische aandoeningen?’ Ik heb niet zoveel tijd en geld als Joris Luyendijk helaas, maar ik hoop er een aantal blogjes over te schrijven. Het moet een losjes geschreven blogs worden die ruimte laten voor de twijfels, domme vragen, onwetendheid, overwegingen en persoonlijke noten waar ik tegenaan ga lopen. Laat ik maar gewoon beginnen.

4 thoughts on “De leercurve: een experimentje

  1. @Nienke

    Leuk! Er staat er weer eentje op. Binnenkort volgt meer wetenschap en ik hoop dat je er wat aan hebt 🙂

  2. Ik ben werkelijk zeer geïnteresseerd in de uitkomst. Niet alleen van je leercurve experiment, maar ook van je onderzoeksvraag. Zie ook toepassingen in ‘minder ver gevorderde gevallen’ zoals in reïntegratie terug naar werk bij psychische klachten. Ik ga je blogs volgen! Succes

Leave a Reply to Nienke Cancel reply